Friday 11 May 2007

Motivatie

Door Matthijs Abeelen in Blessures, Training

Motivatie is iets vreemds. Het kan een enorme drijfveer zijn, je tot het uiterste laten gaan. Als je echt gemotiveerd bent kun je meer pijn weerstaan, andere dingen laten en enorme discipline opbrengen om veel en hard te trainen. Niet alleen in je sport speelt het een rol, maar eigenlijk overal in je leven. Op je werk, in je andere hobbies of zelfs in de liefde. Zonder motivatie doe je niets.

Uit de stilte op deze site afgelopen tijd mag je gerust concluderen dat mijn motivatie om te schrijven even ver te zoeken was. Drukte mag misschien een korte tijd een excuus zijn, maar gezien de huidige frequentie van nieuwe berichten is er natuurlijk meer aan de hand. Een korte uitleg.

Motivatie is een belangrijke drijfveer, een catalisator. Maar soms kan die ook tegenstrijdig uitwerken. Er zijn eigenlijk een aantal situaties mogelijk. Allereerst: je bent gemotiveerd en het gaat goed. Dan kan niets je stoppen, je gaat als een locomotief door. Niets of niemand houdt je tegen om nog beter, verder en hoger te gaan.

De tweede situatie is dat je niet gemotiveerd bent maar het gaat wel goed. Niets aan de hand. Eigenlijk vindt je het allemaal wel prima. Je doet je ding maar je zult er niet warm of koud van worden.

Als er helemaal geen motivatie is en het gaat niet goed, de derde situatie, is er in feite ook niet zo veel aan de hand. Zonder motivatie vind je het ook niet zo belangrijk als het iets minder gaat. Het maakt allemaal niet zo veel uit.

De laatste mogelijkheid is – vind ik – de lastigste. Je bent wel gemotiveerd maar het zit tegen. Niet even, maar echt lang. Hoe ga je daar mee om? Hoe zorg je er voor dat het tij keert? Hier komt doorzettingsvermogen om de hoek kijken. Er is geen weg zonder obstakels, geen leven zonder problemen, klein en groot. Je doorzettingsvermogen helpt je er doorheen.

Maar tegelijkertijd zorgt die juist voor frustratie. Want je kunt je wel als een bull-terriër vastbijten en nooit meer loslaten, maar er komt een moment dat je je afvraagt of het niet beter zou zijn los te laten.

Nu zul je je misschien afvragen waar dit heen gaat? Het klinkt allemaal erg persoonlijk en dramatisch. Wees niet bang, er is niets aan de hand. Maar zelfs voor mij is het soms moeilijk om om te gaan met kleine tegenslagen. Een vervelende, slepende blessure is op een gegeven moment de reden dat ik maar even helemaal niet meer aan klimmen wil denken. En dus ook niet aan deze site. Ook al weet ik aardig wat af van blessures. Weet ik – rationeel – wat me te doen staat. Toch kunnen negatieve emoties mijn motivatie teniet doen.

Tijdelijk.

Want gelukkig weet ik dingen goed te relativeren. En dat is iets wat ik iedereen kan adviseren. Er zijn echt wel ergere dingen dan niet op je max kunnen klimmen. Wees blij dat je gezond bent, een dak boven je hoofd en misschien wel een leuke baan en vriend of vriendin hebt. Wees blij dat je eens niet drie avonden per week in een stoffige hal rond hangt, maar eindelijk eens tijd hebt voor een goede film.

Er komt een moment dat het ook met klimmen weer vooruit gaat. Dat weet ik zeker. Daar geloof ik in.

9 Reacties op Motivatie comment

  1. Tony schreef:

    Hoi Matthijs. Klote dat geblesseerd zijn. Gisteren was ik lekker aan het boulderen, buiten in Bussum, TJK hoorde ik vanuit mijn linker ringvinger. K*T K*T K*T, dacht ik bij mezelf. Dat is de 3e keer, leer ik het dan nooit.
    Ik kwam door het zoeken op internet wel iets nieuws tegen:
    www privatescan nl. Een kliniek in Hengelo waar je MRI scan kunt laten maken zonder verwijsbrief. En dus ook van je hand. Ik ga eens bepalen of ik daar heen ga. Morgen meer.
    thehandclinic nl. een kliniek in Amsterdam die gespecialiseerd is in handen. Morgen eens bellen of ze ook klimblessures analyseren en behandelen. Morgen meer.
    Succes, Tony

  2. Matthijs Abeelen schreef:

    Hoi Tony, balen van je vinger. De derde keer? Hoe is het de vorige keren verlopen? (je mag me ook emailen op info {at} sportklimtraining {punt} nl)

    Bedankt voor die link. Ziet er interessant uit. Ik wil m’n vingers ook wel eens van binnen zien. Maar met die scans blijft het lastig hoor. Je moet toch wel een ervaren radioloog zijn om er goed wijs uit te worden. Tenzij je echt een paar ringbandjes gescheurd hebt, is het voor een leek niet heel veel te zien.

  3. Tony schreef:

    Hoi allemaal
    Ik heb dus info gezocht voor www privatescan nl. Een handscan kost zo’n 650 euro en dan maar hopen dat je zorgverzekeraar het vergoed. Bij mij dus niet zonder verwijsbrief, dus geen scan.
    Thehandclinic nl ben ik wel geweest. Vrijdag 15 juni. Aardige mensen, goede controle van mijn vinger en de conclusie dat of de A2 pulley deels is gescheurd of de pees is ingescheurd. Daar is dus een scan voor nodig om dat uit te zoeken, maar dan nog is het lastig detecteerbaar op zo’n MRI.
    Advies: 2-4 weken tapen en absolute rust, daarna weer opbouwen. 3 maanden lang tapen tijdens klimmen. Pijn is niet erg tijdens klimmen, teveel pijn wel.
    Zelfde advies staat in het boek “One move too many” (superboek trouwens).

    En ja, de 3e keer, ik heb iets te kort opgewarmd deze keer en probeerde meteen een 6b te boulderen. En dat gaat voor mij dus niet. Niks aan te doen en ik leer er weer van.

  4. Dennis schreef:

    Hey,

    Ik zag jullie reactie. Ik heb precies hetzelfde gehad alleen dan op de klimmuur in Ayers Rock in Zoetermeer. Ik heb toen van de huisarts een verwijs brief gekregen naar een specialist, die vervolgens een verwijsbrief maakte voor een MRI. Ik ben toen bij een kliniek in Rheine terecht gekomen via een bedrijf ook in Hengelo. Maar dat was Prescan ipv. Privatescan. En ik heb een gespecificeerde rekening gehad die wel vergoed werd door de verzekeraar. Misschien is Privatescan echt helemaal prive waardoor je het nooit vergoed krijgt. Heten waarschijnlijk niet voor niks Privatescan.
    Maar ik ben bij Prescan echt goed geholpen. En was een goed ziekenhuis waar ik 2 dagen later terecht kon. Echt super. De uitslag was alleen iets minder. Ik had een peesje gescheurd en kan de komende 12 weken niet meer op pad. Was wel voordeel dat je direct op de hoogte wordt gesteld en je krijgt een soort cd mee met software waardoor mijn therapeut de mri beelden ook kon bekijken. Was wel erg makkelijk.

    Nou hoop dat je hier iets aan hebt.

    Succes en voor meer info mail of post hier maar even. Dennis

  5. Marijke schreef:

    Hey Matthijs
    Mooie site! Als afstudeerproject voor de opleiding fysiotherapie ben ik pas geleden begonnen met de integratie van een blessurebeleid binnen klimvereniging de NijSAC. Je artikelen en literatuurverwijzingen komen hiervoor ontzettend goed van pas, t is precies wat ik zoek en nodig heb. Dat wilde ik even kwijt… Dus dank je wel en blijf vooral doorschrijven!

    Groetjes, Marijke

  6. Saskia schreef:

    Dat welbekende ‘tak’ in mijn ringvinger heb ik dus ook gehad tijdens een boulder. Flink balen, want ik heb er wel degelijk last van.
    Nu heb ik afgelopen keer toch weer geklommen en geboulderd (wel getaped), maar kwam mijn vinger niet ten goede.
    Is het aan te raden om langs zo’n kliniek te gaan? Of is het gewoon duidelijk dat ik een paar weken niets mag doen?
    Groetjes, Saskia

  7. Matthijs Abeelen schreef:

    Hoi Saskia, als je een duidelijke knappend geluid gehoord hebt kan het zijn dat er iets gescheurd is (ringbandje). Dan is het wel verstandig naar een medisch specialist te gaan. Eerst je huisarts en daarna het liefst iemand die verstand heeft van vingers. Als je iets beschadigd hebt is een tijdje rust en goede revalidatie daarna wel nodig. Alleen in vrij ernstige gevallen zal gekozen worden voor een operatie, als er bijvoorbeeld meerdere ringbandjes gescheurd zijn. Succes ermee en laat maar weten (kan ook per mail) hoe het gaat!

  8. Ad schreef:

    Hallo Mathijs, van vingerblessures met geknapte ringbandjes weet ik helaas inmiddels wel wat van, maar ook dat je daarna weer kunt knallen! Waar ik nu tegenaan loop is een periode, waarin het ineens lijkt alsof de dingen niet meer willen lukken, op die enkele spaarzame momenten na dat er ineens een flow is, om daarna weer totaal te verdwijnen. Voldoende motivatie, maar ook veel frustratie omdat je er voor je gevoel niks mee kan. Merk dat het hoofdzakelijk iets mentaals moet zijn (werk, stress?) en het is best lastig, gewoonweg moeilijk, om je er toe te zetten het gas wat minder open te draaien, want je wil wel iedere keer. Geen idee hoe lang zo’n periode kan duren, maar hoop dat het niet te lang duurt.

  9. Matthijs Abeelen schreef:

    Ad, misschien is het wel zo dat je tegen een plafond aan het trainen bent. Waarbij je ondanks dat je hard traint niet verder vooruit gaat en zelfs tegen wisselende prestaties aan loopt. De oplossing is dan vooral de manier van trainen te veranderen, niet alleen maar nog zwaarder belasten. Denk aan het afwisselen van de belasting, periodiseren en nieuwe vormen van training. Al die veranderingen kunnen (op de lange termijn) weer een nieuwe stimulans zijn om weer vooruit te gaan.

Plaats een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Je mag deze HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*